احلام منصور در سال ۱۹۵۱ بهدنیا آمد و در سال ۱۹۵۶ وارد مدرسه شد. او در سال ۱۹۶۲ دوره ابتدایی و در سال ۱۹۷۰ دوره متوسطه و آمادگی را در شهر خانقین به پایان رساند و در همان دوران به عضویت حزب کمونیست عراق درآمد.
در سالهای تحصیل در دوره آمادگی، همراه با دوستش «لیلا قاسم» فعالیتهای دانشآموزی را پیش میبردند. سپس در سال ۱۹۷۰ در بخش زبان کردی دانشگاه بغداد پذیرفته شد و دوستش لیلا قاسم نیز در بخش جامعهشناسی ادامه تحصیل داد. از همان زمان احلام به یادگیری الفبای کردی پرداخت و دوستش با کتابهای علی الوردی آشنا شد و هر دو در بخش داخلی دانشکده ادبیات به تحصیل ادامه دادند.
همچنین با دو استاد «رفیق صابر» و «هێمن» شاعر آشنا شد؛ کسانی که بدون شک نقشی مهم در پیشرفت او داشتند و وی را با داستاننویسی و خوانش مارکسیسم آشنا کردند. در همان دوران، احلام چند شعر کوتاه به زبان عربی و چند داستان کوتاه منتشر کرد.
او به عنوان نخستین زن روزنامهنگار کُرد، در سالهای ۱۹۷۴-۱۹۷۵ در بخش همکاری برای نشر کردی آغاز به کار کرد و وارد عرصه روزنامهنگاری شد. در دهه هشتاد نیز به نوشتن داستان و رمان کردی روی آورد. نخستین اثرش با نام «ئامە ڕەش» را منتشر کرد که درباره رویدادهای شهر خانقین بود.
در سال ۱۹۸۸ رمانی با نام «ئەلوان» نوشت که میتوان آن را نخستین اثر در حوزه «رمان فمینیستی سوسیالیستی» به زبان کردی دانست. در این رمان، قهرمان «ئامە ڕەش» و دهها زن و دختر فقیر با همه سختیها و مشکلات در سراسر روایت حضور دارند.
پس از خیزش بهاری ۱۹۹۱، در شهر سلیمانیه ساکن شد و در دانشگاه سلیمانیه در بخش ارتباطات و جامعهشناسی مشغول به کار شد و فعالیتهایش را در زمینه حمایت از زنان و فقرا ادامه داد.
احلام منصور، علاوه بر رمانهای «ئەلوان» و «پەرد»، چند کتاب دیگر نیز منتشر کرده است؛ از جمله: «خەون و خوێن»، همچنین «دیستوپیا» و کتاب «ئەزمون». او در سال ۱۹۹۱ مدرک فوقلیسانس خود را در حوزه داستان کوتاه دریافت کرد.
در تاریخ ۱۰/۱/۲۰۱۳ قلب بزرگ و مهربانش از تپیدن ایستاد و برای همیشه آرام گرفت.
