آمینه محمد سعید بروخی در سال ۱۹۳۰ در روستای بروخ، از ناحیه روباروک در استان حکاری در جنوب کردستان شمالی به دنیا آمد. پس از قیام اول بارزان در سال ۱۹۳۲، او و خانوادهاش ناچار شدند به جنوب کردستان کوچ کنند و در روستای خالونه از ناحیه شیروان مزنی در استان اربیل ساکن شوند. همسر آمینه، ناجیبیگ شیخ عمر، بعدها به قیام ایلول پیوست و به عنوان پیشمرگهای تحت فرمان برادرش، حاجی بروخی، فعالیت کرد.
آمینه محمد سعید بروخی با جدیت از پیشمرگهها حمایت میکرد و همراه با همسرش در شیروان مزنی، با دستان خود نان و غذا برای آنان آماده میساخت. به دلیل جنگها و مشکلات، او همواره در خدمت پیشمرگهها باقی ماند. متأسفانه در ۴ مه ۱۹۶۶، همسرش ناجیبیگ در نبرد کوه زوزک در ناحیه دیانه شهید شد.
پس از شهادت همسرش، آمینه همچنان به یاری نیروهای پیشمرگه ادامه داد. در سال ۱۹۷۵، پس از شکست قیام ایلول، ناچار شد به ایران کوچ کند. ابتدا در مجتمع زێوه سکونت گزید، سپس به اردوگاه پناهندگان جهرم در استان فارس رفت و بعد به تبريز منتقل شد. در سال ۱۹۷۹، پس از سقوط شاه و استقرار جمهوری اسلامی، آمینه به مجتمع زێوه بازگشت و در آنجا زندگی کرد.
او همچنین دو پسر خود، ممند و رشید، را برای دفاع از مردم و میهن به صفوف پیشمرگه فرستاد. آنان نیز به جنوب کردستان بازگشتند تا همراه حاجی بروخی به مبارزه ادامه دهند. در آن زمان، آمینه در مجتمع زێوه با سه فرزند دیگر، نوهها و همسران پسرانش زندگی میکرد. در ۹ ژوئن ۱۹۸۵، هواپیماهای رژیم عراق مجتمع زێوه را بمباران کردند. این حمله باعث زخمی شدن شش نفر از نوهها، همسر رشید، همسر ممند و دو نوه دیگر شد. همچنین در سال ۱۹۸۸، پسرش ممند در نبرد خاکورک شهید شد.
در سال ۱۹۹۳، آمینه محمد سعید بروخی به جنوب کردستان بازگشت و خانه خود را در پیرمام و سوران بنا کرد. بازگشت او نمادی از پایداری و استواری پس از سالها کوچ و جنگ بود.
