حەبسە خان نقیب، آن زن سیاسی و مبارز کُرد، در سال ۱۸۹۱ در شهر سلیمانیه به دنیا آمد. حەبسە خان دختر «معروف بەرزنجە»، از نوادگان «کاک احمد بابەشێخ» و پسرعموی «شیخ محمود ملِک کوردستان» بود. او همسر «شیخ قادری حفید» بود و صاحب یک فرزند شد که متأسفانه در اثر بیماری درگذشت.
حەبسە خان در خانوادهای دینی، علمی و مبارز به دنیا آمد و به یکی از شناختهشدهترین و مشهورترین زنان مبارز کُرد تبدیل شد.
حەبسە خان نقیب در سال ۱۹۲۳ هنگام سفر «سمکو شکاک» به سلیمانیه، به استقبال او رفت و نقش و تأثیر مهمی در مشارکت زنان در آن استقبال داشت.
در سال ۱۹۳۰ نامهای سیاسی ـ تاریخی به سازمان «کۆمەڵەی گەلان» در سوئیس فرستاد و با صراحت خواهان استقلال و سروری سرزمین کوردستان شد.
در ۲۸/۶/۱۹۳۰ نخستین انجمن زنان با نام «آفرتانی کورد» را بنیان گذاشت و در خانهاش نخستین مدرسهٔ خصوصی زنان را تأسیس کرد؛ مدرسهای که اولین مرکز آموزشی زنان در کوردستان به شمار میرفت و در زمینههای علمی و حقوق زنان در جامعهٔ کورد و برای ملتی که حقوقش پایمال و سرزمینش اشغال شده بود، نقش بزرگی ایفا کرد.
حەبسە خان در سال ۱۹۴۶ با تمام توان مالی خود از جمهوری کوردستان حمایت کرد. در برابر این روحیهٔ میهندوستانه، «قاضی محمد» رئیسجمهور جمهوری کوردستان نامهای گرم از سپاسگزاری برای او فرستاد.
او زنی خیرخواه و اجتماعی بود و راهحل بسیاری از مشکلات اجتماعی، بهویژه مشکلات زنان کُرد، را پیگیری میکرد و در اختیار داشت.
این زن بزرگ در تاریخ ۱۲/۴/۱۹۵۳ در سن ۶۲ سالگی بر اثر بیماری سرطان درگذشت و در گورستان «سەیوان» در سلیمانیه به خاک سپرده شد
