مرزیه فریقی، با نام کامل «مرزیه شهاب عبدالله»، در تاریخ 1958/05/22 در شهر مریوانِ کردستان شرقی چشم به جهان گشود. اما پدر و مادر خانم مرزیه در اصل اهل شهر «سنه» بودند.
تا سن 17 سالگی، مرزیه زندگی خود را در شهر مریوان گذراند. سپس برای ادامه تحصیل در رشته آموزش به شهر سنه رفت و در آنجا تحصیلات خود را به پایان رساند و موفق به دریافت دیپلم در رشته آموزش شد.
از دوران کودکی احساس کرده بود که صدای خوش و استعداد خوانندگی دارد. پدرش او را تشویق میکرد، اما به دلیل شرایط نادرست اجتماعی آن زمان، خواندن آواز برای زنان و دختران کرد امری ممنوع و ناپسند شمرده میشد. به همین دلیل راه هنری بر او بسته شد و زندگی هنریاش با سختیهای فراوان همراه بود. با وجود این مشکلات، مرزیه هنرمند همچنان پایدار ماند و در جشنها و مراسمهایی که در مدارس برگزار میشد شرکت میکرد. نخستین بار در سن 9 سالگی روی صحنه مدرسه رفت و اولین آواز خود را اجرا کرد؛ آن آواز، بازخوانی ترانهای از «فتانه ولیدی» بود همراه با موسیقی قطعهای با نام «لسەر کانی دێتەوه لێو بکهنی و گۆزه بشانهوه».
مرزیه فریقی علاقه زیادی به شنیدن آثار هنری جنوب کردستان داشت، بهویژه «گروه موسیقی سلیمانی» و بیشتر به صدای هنرمندان «کریم کابان» و «قادر کابان» علاقهمند بود.
در سال 1977 در شهر سنه با هنرمند «ناصر رزازی» آشنا شد و در سال 1978 ازدواج کردند. در سال 1980 همراه با ناصر رزازی راه مبارزه آزادیخواهانه ملت کردستان را برگزیدند و در صفوف «کومهله» فعالیت کردند. این مبارزه تا سال 1984 ادامه یافت.
به عنوان هنرمندی توانمند، در کوهستانها هنر خود را در خدمت مبارزه مسلحانه قرار داد و همراه با گروه موسیقی «کۆڕی بانگهوازی کومهله» نخستین اثر هنری خود در کوهستان را با سرود «سلام بر پیشمرگه» اجرا کرد.
در ابتدای سال 1985 به کشور سوئد پناهنده شد و همراه با همسر هنرمندش ناصر و سه فرزندشان «دلنیا»، «ماردین» و «کاردو» زندگی تازهای آغاز کردند.
در تاریخ 2005/09/18، ساعت 11 پیش از ظهر به وقت اروپا، در شهر استکهلم پایتخت سوئد، مرزیه فریقی زندگی هنری و موسیقایی خود را به پایان رساند و برای همیشه جاودانه شد. بنا به وصیت خودش، در شهر سلیمانی به خاک سپرده شد.
